Onze knipperende pixel

12 oktober 2019 was zo’n druilerige, nietszeggende zaterdag. Ik was vijf dagen over tijd maar aangezien ik pas twee maanden daarvoor met de pil was gestopt, leek de kans me erg klein dat ik nu al zwanger zou zijn. We waren in juni getrouwd, hadden een half jaar daarvoor een huis gekocht en gingen er vanuit dat het echt wel een half jaar tot een jaar zou duren voor ik zwanger zou raken. Daarbij ‘voelde’ ik niets en ergens had ik misschien wel verwacht dat je het aanvoelt als je zwanger bent. Wist ik veel.

Maar goed, vijf dagen is vijf dagen en ik had geen geduld om langer te wachten, dus ik was de dag ervoor in mijn lunchpauze naar de drogisterij gerend om een zwangerschapstest te halen. Kwam ik daar ook nog een collega tegen, waarop ik een vliegensvlugge poging deed om de test heel nonchalant onder drie flessen shampoo te begraven. Of de test nu positief of negatief zou zijn, ik wilde niet dat iemand er al vanaf wist.

Die zaterdagochtend deed ik de test. En dan moet je dus drie minuten wachten. DRIE. Ondanks dat ik nergens op hoopte, kropen die drie minuten tergend langzaam voorbij. Manlief was opeens heel druk met koffie maken, maar ik kon geen afleiding vinden. Toen de drie minuten (op de seconde) voorbij waren, griste ik de test van tafel. Op de één of andere manier zei mijn gevoel dat er ‘Niet zwanger’ zou staan. Er stond ‘Zwanger 3+’. Ik denk dat ik er een paar tellen verstijfd naar heb staan kijken voor ik het aan manlief liet zien. Wat ik toen gezegd heb? Geen idee. Ik was zelfs te verbouwereerd om in tranen uit te barsten. Die kwam later overigens wel ten overvloede hoor.

Ik was zwanger. Écht zwanger. Mijn droom zou gaan uitkomen. Ik heb mijn hele leven altijd maar één ding écht gewild, en dat was mama worden. Nu was het zo ver. Eerder dan we gedacht en verwacht hadden, maar wat was ik gelukkig. Toch voelde het nog heel onwerkelijk, vooral omdat ik me niet ‘anders dan anders’ voelde en er (uiteraard) nog niets aan mijn buik te zien was. We hebben het nog een paar dagen voor onszelf gehouden, alleen al om het nieuws even te laten landen. Later die week heb ik de verloskundige, ook nog een goed vriendinnetje van mij, gebeld om het nieuws te vertellen en een afspraak voor de eerste echo te maken. Toen ik haar belde, wist ze meteen genoeg (ik bel haar namelijk nooit, ik ben meer van het appen). Wat voelde het bijzonder om hardop te zeggen ‘ik ben zwanger’.

Een week daarna konden we terecht voor de eerste echo. Daar was ik in eerste instantie heel relaxed over maar naarmate dat moment dichterbij kwam, sloeg de spanning toch wel toe. Er kan nog zoveel misgaan zo vroeg in de zwangerschap… Wat is het dan fijn om iemand die je kent als verloskundige te hebben! ‘We hebben een heel mooie hartslag, daar is jullie kindje’, waren de mooiste woorden die ik ooit heb gehoord. Waarop manlief hét typische mannenantwoord gaf: ‘Die knipperende pixel?’ Onze knipperende pixel was 38mm groot en 6 weken en 5 dagen oud. En ik was de gelukkigste mama-to-be ter wereld.

Lees in mijn volgende blog hoe het eerste trimester van mijn zwangerschap verliep!

2 reacties op “Onze knipperende pixel”

  1. Frans van Vliet

    Ja hoor, heel herkenbaar allemaal en als je jarenlang in de computerbranche gewerkt hebt kan ik me het technisch-romantische antwoord van “manlief” tijdens de echo ook nog voorstellen… Good besjreve Ninih.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *