Confessions of… een potjesvoerende moeder

Mia eet potjes. De inhoud dan. En daar schaam ik me als moeder voor. Waarom? Geen idee. Ze groeit er prima op, er zit volgens mij weinig ongezonds in en het scheelt een hoop stress. Schaam ik me omdat ik om me heen en al helemaal op Insta alleen maar mama’s zie die de lekkerste, verse en ultragezonde maaltijden voor hun kinderen bereiden? Misschien.

Ik krijg het niet voor elkaar. Werken van 9 tot 5, kind ophalen en om 6 uur een gezonde maaltijd op tafel hebben staan voor ons én voor haar. Oh ja, en ook nog ergens tussendoor boodschappen doen. Want voor een hele week boodschappen doen, dat krijg ik dus ook absoluut niet geregeld.
Al sinds Mia vast voedsel krijgt, laten we haar eerst eten en koken/eten wij meestal pas nadat ze in bed ligt. Af en toe lukt het om eerder te koken zodat we samen kunnen eten, en heel soms lukt het dan ook nog om voor Mia een versie van onze maaltijd te maken zonder kruiden, zout, ui en knoflook. Maar zo’n vijf van de zeven dagen per week komt het er dus op neer dat ze een potje krijgt. Bibi Breijman noemde zichzelf in haar laatste column een ‘Thuisbezorgd-moeder’; ik ben een potjesmoeder.

Het helpt ook niet dat Mia over het algemeen de potjes net wat beter eet dan de zelfgekookte maaltijden die ik haar voorzet. Ik denk en hoop dat het een kwestie van wennen is (wat dus niet lukt omdat ze het te weinig krijgt) en dat het niet aan mijn kookkunsten ligt. Ik ben absoluut geen keukenprinses en kan ook echt geen plezier hebben in koken, maar volgens mij zijn de (simpele) dingen die ik maak best wel te eten. Dat zorgt er dus wel voor dat ik, zeker als een van ons tweeën niet zo’n lekkere dag heeft, sneller denk: laat ik maar een potje geven, dat eet ze tenminste. Dan heb ik én geen stress om (op tijd) te moeten koken, én geen stress om of ze het vervolgens wel opeet.

Ligt het dan aan mij? Mijn eigen moeder kreeg het vroeger toch ook voor elkaar om elke avond voor nota bene drie kinderen op tijd het eten op tafel te hebben staan? Moet ik harder mijn best doen, het anders aanpakken? Of moet ik er gewoon aan toegeven dat ik, net als Bibi, een millennial ben en ook mag genieten van de gemakken die ik als moeder in deze tijd heb? Hoe dan ook, ik weet nu al wat Mia vanavond te eten krijgt: een lekkere vegetarische pasta. Uit een potje.